“Mü’min kardeşinin yüzüne tebessüm etmek sadakadır.” (Hadîs-i şerîf)

Ne güzel sadakadır o…

“Mü’min kardeşinin yüzüne tebessüm etmek”…

Kardeşinize verdiğiniz anlık bir hediyedir tebessüm. Ama hatırlandığında daima kalbinizi ısıtan, ışıtan bir hediye…

adam karşısında durmuş, sahte bir gülümsemeyle, “evet, sizin yeriniz türkiye. vatanınıza dönün!”, diyordu..

yine aynı şey. yine aynı cümle. bu cümleden bıkmıştı artık. bu cümleye cevap vermekten bıkmıştı.

tuhaf bir umut var.. neden kaynaklandığını bilmiyorum.

aslında belirsiz şeylerden umut etmemeyi öğrenmiş olmalıydım.

…

belki de umut etmek daha kolay?..

bir şeyler yazacaktım ama kafam çok karışık. kelimeler hatta harfler birbirine girer/giriyor. bir çok şeyi anlamıyorum…

bir mum yakıp durup durulmalıyım…

* günlerdir durmadan farsça çalışıyorum. yarın sınavım var. kelimeler kafamda uçuşup duruyor. ev arkadaşlarıma farsça seslenir oldum.. yeter artık..

* durmadan aynı şarkı ve parçaları dinlemek de olmuyor.. yeni birşeyler gerek.. bakalım yarın neler çıkacak karşımıza..

* fotoğraf çekmeyi özledim.. makinem bozuldu yeni makine için de daha çoook para biriktirmem gerek..

* yüreğimi sarıp sarmalayıp saklayacağım herkesten ve herşeyden.. bu kadar yaralanmak yeter.. artık tesettürlü bir yüreğim olacak..

Yazı parola korumalı. Yazıyı görmek için parolanızı girin:

Parola:

son zamanda koştur koştur bir h/l/al oldum.. her şey öyle hızlı değişiyor ki yetişmek ne mümkün.. bazen bazı şeylerin değiştiğini fark edemiyorum bile. bir süre sonra şok olup kalıyorum..

çocuklar

Nun laß den Sommer gehen,
Laß Sturm und Winde wehen.
Bleibt diese Rose mein,
Wie könnt ich traurig sein?

Eichendorff

-   -   -

Şimdi bırak yazı gitsin,
Bırak fırtına ve rüzgar essin.
Bu gül benim kalırsa,
Nasıl üzgün olurum?

Eichendorff

tercüme: Habibe Baltacı

Bugün yeğenine kitap almak isteyen arkadaşımla kitap bakarken, 20 sene kadar önce, anaokulunda bize okunan kitabı tanıdım..

Ne çok özlemişim bu otobüsü…

dün gece arkadaşı evine bırakmaya gittiğimizde üzerimize ilk kar yağdı.

elhamdülillah.. yeniden görebildim..

artık her sabah uyanıp heyecanla pencereden bakabilirim.. ve bir sabah her taraf bembeyaz olmuş olacak…

ve içim yeniden umut dolacak..

…

zamanın amansızca ilerlemesine rağmen hala anlayamıyorum..

ama artık unutuyorum herhalde anlamadığımı. dalıyorum hayata, sonra bir yerde bir taşa ayağım takılıyor ve yere düştüğümde hatırlıyorum insanları anla(ya)madığımı…

ama her şeye rağmen: YAŞASIN EVRENSEL KARDEŞLİĞİMİZ ! . .